Şırnak merkezde kızlarıyla birlikte ikamet eden 45 yaşındaki Dılşah Uğur, 2018 yılında meskeninin küçük mutfağında pişirmeye başladığı sac ekmekleriyle bir kızını üniversiteli, bir kızına da şube açtı. Geçim külfeti nedeniyle konutunun mutfağında sac başına geçen Uğur, ”İlk başlarda konutta çalıştım, 30 ekmek çıkarttım. Küçük bir meskenim vardı, bir de ekmek pişirme sacım vardı. Ben de ekmek yapıp marketlere vermeye başladım. Allah’a şükürler olsun bu halde çoğaldı. Artık iş yeri açtım. Elemanlarım var” dedi.
KADIN EMEĞİYLE YOĞRULAN BİR İŞLETME
Zamanla taleplerin arttığına değinen Uğur, sabah ve akşam vardiyalarıyla çalışan 10 kişilik grubunun olduğunu lisana getirdi. Uğur, hem üretime hem dayanışmaya inandığını kaydederek, “Sabah 5 vardiya, akşam 5 vardiya halinde çalışıyoruz. Elimden geldiği kadar bayanlara da dayanak oluyorum. Hoş ekmekler çıkartıyoruz, en pak en taze formda. Nasıl daha hoş çıkıyorsa elimizden geldiğince onu çıkartmaya çalışıyorum” diye konuştu.
KIZLARI İLE OMUZ OMUZA
Kızları ile birlikte uğraş ettiğini belirten Uğur, “3 kızım var. Birinci evvel onlarla başladım. Kızlarım bana yardım ediyordu. Kızlarımdan bir tanesi Allah’ın müsaadesi ile bu yıl üniversiteye gidecek. 30 ekmek ile başladım, Allah’a şükür artık 800 ile bin ekmek ortasında ekmek çıkarıyorum. Vardiyalı çalışıyoruz. 5 sabah 5 akşam olacak halde 10 kişi çalışıyoruz. Bayanlar konutta boş duracaklarına gelip çalışsınlar. Kendi ekmeğini kazanmak kadar hoş bir şey yok. 8 yıldır bu iş ile uğraşıyorum. Birinci evvel kendi konutumda tek başıma, yalnızca bir ekmek sacım vardı. Pişirdiğim ekmekleri bir markete veriyordum. Daha sonra her geçen gün biraz daha gelişti, öteki marketlere de vermeye başladım” şeklinde konuştu.
Dılşah Uğur’un üç kızı da bu öykünün bir kesimi. En büyük kızı Ayşe Uğur (25), çocuk yaşta annesinin uğraşına tanıklık etti. Ayşe Uğur, “Ben 5’inci sınıfa giderken, annem o vakit bir ekmek teknesi açmayı düşündü. Küçük olduğum için çok anlamıyordum. Anneme sen konutun içerisinde pişiremezsin. Birinci başlarda ümitsizlik ile bakıyordum bu işe. Fakat annem dinlemedi ve işini büyüterek dükkan tuttu. Hem bizi okutuyor hem de kendisi işinin başında duruyor, elemanları var. Ben liseye kadar okudum. Okulu bitirdikten sonra da anneme yardım etmek istedim. Annem ile birlikte işimizi daha da büyüterek dükkan tuttuk. Pişirdiğimiz ekmekleri marketlere vermeye başladık. Marketlerde pişirdiğimiz ekmekler satılmaya başlayınca markamızın ismi daha çok duyulmaya başladı. Müşterilerin talepleri artmaya başladı. Gözleme, sac ekmeği, yağlı ekmek üzere bir çok sipariş gelmeye başladı. Artık biz yetiştiremedik. Durum bu türlü olunca daha çok eleman aldık. Annem bu işe birinci başladığı periyotlarda aile geçimimiz çok yeterli değildi. Maddi durumumuz olmadığı için annem, bir iş açmayı düşündü. En azından geçimimizi sağlayabilmek için. Annem bu iş yerini açtıktan sonra maddi durumumuz yavaş yavaş düzelmeye başladı. Evvelki halimiz ile şimdiki halimiz ortasında çok fark var” dedi.
“BEN ÜNİVERSİTEYE GİDİYORSAM, ONUN EKMEĞİ SAYESİNDE”
Annesinin emeği ile üniversite imtihanlarına hazırlanan ve üniversiteli olan Ronahi Uğur (20), “Annemin verdiği uğraş ile gurur duyuyorum. Sac ekmek işini 8 yıldır yapıyoruz. 7’nci sınıfta okurken anneme yardım etmeye başladım. O vakitler çok fazla bir imkanımız yoktu. Yavaş yavaş işlerimiz gelişerek bu düzeye geldi. Kardeşim için bir şube daha açtık. Şuan kardeşim oraya bakıyor. Ben de üniversiteye gideceğim inşallah bu sene. Annemin uğraşı çok büyük. Biz de ona yardım etmeye çalışıyoruz elimizden geldiğince. Üniversiteyi okuyabilmem onun sayesinde oldu diyebiliriz” diye konuştu.
