80. Birleşmiş Milletler (BM) Genel Kurulu’nda yaşananlar, katil İsrail’in ne kadar yalnızlaştığının fotoğrafıydı. Soykırımcı Netanyahu kürsüye çıktığında birçok ülkenin delegesi salonu terk etti; geride boş koltuklara hitap eden biri kaldı. Salonu terk edenler ortasında yalnızca Arap ülkeleri değil, Latin Amerika’dan Asya’ya uzanan geniş bir yelpaze vardı. Bu manzara, diplomatik dünyada İsrail’e karşı büyüyen sabırsızlığın bir simgesine dönüştü.
Filistin’in tanınmasına dair yeni dalga, bu yalnızlığı daha da görünür hale getirdi. İngiltere, Kanada, Avustralya ve Portekiz’in 21 Eylül’deki tanıma kararlarını Fransa, Belçika, Lüksemburg, Malta, Monako ve San Marino izledi. Böylelikle Filistin’i tanıyan BM üyesi ülke sayısı 157’ye yükseldi.
Bu tablo, Batı’nın da giderek Filistin’in devlet statüsünü kabul etmeye başladığını ve katil İsrail’in diplomatik hareket alanını kaybettiğini ortaya koyuyor.
Tam bu noktada ABD’nin tutumu dikkat çekti. Washington yönetimi, Filistin Devlet Başkanı Mahmud Abbas’a ve heyetine vize vermedi. Filistin’in New York’a girişini engelleyen bu karar, ABD’nin İsrail lehine baskı kurmaya çalıştığını gösterdi.
SOKAKTA, YERLEŞKEDE VE GÜNDELİK HAYATTA DIŞLANMA
Gazze’de süren ataklar karşısında milyonlarca insan sokaklara çıkıyor. Washington, Londra, Paris, Roma, Berlin ve Madrid’de yüz binlerce kişi işgalci İsrail’i protesto etti. Bu protestolar yalnızca anlık öfke şovları değil, haftalar, hatta aylar süren, daima tekrar örgütlenen bir toplumsal hareket haline geldi.
Üniversitelerde ise “öğrenci intifadası” olarak isimlendirilen dalga büyüyor. ABD’den İngiltere’ye, Kanada’dan Avustralya’ya kadar onlarca okul, İsrail’le kontaklı yatırımların kesilmesi için boykot kararı aldı. Öğrenciler, disiplin cezaları ve polis müdahalelerine karşın geri adım atmadı. Bu, Batı’nın genç jenerasyonunun İsrail’e bakışında tarihi bir kırılma yaşandığını gösteriyor.
İsrailli müellifin ferdî tanıklığı, toplumsal dönüşümün ferdî yüzünü yansıtıyor. Restoranlarda, plajlarda, tatil köylerinde İsraillilerin “istenmeyen” olarak karşılanması, kamuoyunda biriken öfkenin gündelik hayata nasıl yansıdığını ortaya koyuyor.
Bu bilgi, sokaktaki öfkeyi ölçülebilir hale getiriyor. İsrail artık yalnızca Arap dünyasında değil, global ölçekte halkların vicdanında mahkum edilmiş durumda.
BARBAR İSRAİL SPOR VE KÜLTÜR DÜNYASINDAN DIŞLANIYOR
İsrail’in yalnızlığı diplomaside ve sokakta kalmadı, spor ve kültür alanlarına da sirayet etti. UEFA’da, İsrail’in Rusya gibi turnuvalardan men edilmesi davetleri yükseliyor. Şimdi resmi bir karar alınmasa da Avrupa kamuoyunda “İsrail alanda olmamalı” sesleri artıyor. Bu baskılar, UEFA yönetimini köşeye sıkıştırıyor.
Eurovision’da ise süreç daha ileri bir boyuta taşındı. Çok sayıda ülke, İsrail’in iştirakini engellemek için boykot daveti yapıyor. Avrupa Yayın Birliği, bu baskılar karşısında kasım ayında kritik bir oylama gerçekleştirmek zorunda kalacak. Müzik, artık siyasetten kaçamayacak bir noktaya geldi.
Kültür-sanat dünyasında şenlik organizatörleri ve üniversite aktiflikleri, İsrail devlet kurumlarıyla iş birliklerini iptal ediyor. Spor alanları, sahneler, konser alanları… Hepsi İsrail’in yalnızlığını perçinleyen yeni cepheler haline geldi.
